Op 37Signals staat een aardig stuk over productiviteit en ‘getting in too much touch’. Erg herkenbaar allemaal.

Being productive isn’t something that just happens. You don’t just sit down and be productive. Real productivity takes time. It’s a process. You make your way into it. Sometimes it takes 15 minutes or a half hour or an hour or more to really get in that zone. And when you’re in that zone you are actually getting real work done. But once you get knocked out of that zone it takes a real toll on you. You go from highly productive to annoyed.

Omdat ik zelf vooral online opereer, zijn het bij mij meestal de mails die me storen. En niet eens vanwege de verzenders van de mails, maar meer vanwege mijn eigen gevoel voor service. Om de een of andere reden vind ik het namelijk zelf enorm irritant als een mail niet binnen een uur beantwoord wordt en daarom wil ik zelf zo snel mogelijk mails beantwoorden. Een soort instant-stop van m’n productiviteit en ik weet zeker dat een groot deel van mijn collega’s dezelfde instelling heeft. Wat dat betreft wordt een ‘passive interruption’ gewoon een ‘active interruption’, want als ik het niet op die manier doe, dan ben ik de hele dag extreem onrustig met de vraag in mijn achterhoofd: “zou klant X of collega Y al over onderwerp Z hebben gemaild?” Het beantwoorden van de telefoon op momenten dat ik net lekker bezig ben is overigens een goede 2e productiviteitskiller.

Een zijstraat hiervan: Zelfs terwijl ik dit blogitem maak, heb ik al 2x 4x een inkomende mail gelezen, waarvan 2 spammails en 2 privemails. Proefondervindelijk kan ik zeggen dat beide ongeveer eenzelfde effect hebben op mijn productiviteit. Zou dat verlies aan productiviteit megenomen worden bij de kostenberekening van spam? In sommige gevallen kennelijk wel.

Maar belangrijker misschien wel: wordt dit niet een groot probleem van de ‘generatie einstein’, de hypertaskende nieuwe generatie, die onlangs onderwerp was van een NOVA-item of zijn zij juist degenen die hier heel goed mee om kunnen gaan en toch gewoon productief kunnen blijven? Het lijkt me haast onmogelijk en daarmee roept het de volgende vraag op: Wie is straks productiever, de vergrijzende massa die af en toe een gezonde weerstand heeft tegen het ‘bereikbaar zijn’ of de ultramobiel bereikbare generatie einstein?

Ik zou het nu niet kunnen inschatten, maar het lijkt mij wachten op de tegenbeweging, zoals we die ook hebben gezien bij de mobiele telefoons. De vraag is alleen wel in hoeverre mensen nog kunnen ontsnappen (lees: zichzelf kunnen afsluiten). Ik denk dat bedrijven hierbij een helpende hand kunnen bieden door een pragmatisch, maar rustgevend communicatiebeleid te voeren, waarin constante bereikbaarheid actief ontmoedigd wordt.

Maarja, hoeveel managers en ondernemers zullen er blij mee zijn dat hun medewerkers onder een gedeelte van hun werktijd ‘helemaal niet bereikbaar’ zijn ten behoeve van de productiviteit?