Het AT5 nieuws bracht gisteren een leuk nieuwtje: Kunstenaar Peter Doeswijk had genoeg van de grijze schotels, die inmiddels symbool staan voor verpauperde wijken in Amsterdam west. En in plaats van een procedure te starten of een actiecomité op te zetten, zette hij zijn linker hersenhelft aan het werk. Het resultaat? Pimp my schotel!

Ik vind het een prachtig real-life voorbeeld van user generated content: Leerlingen van een aantal basisscholen in vier Amsterdamse stadsdelen hebben de schotels in hun wijken gepimpt met kleurrijke tekeningen van bloemen en vlinders. Kosten: €0! Doeswijk hoefde slechts te faciliteren. Dat is nog eens grassroots innovatie!

Het project is inmiddels een groot succes en de kunstenaar denkt erover “de stickers te gaan verkopen”. Dat zorgt bij mij voor twee gedachten. De eerste is: wauw, dat zou best eens een wereldwijd succes worden. De tweede is: doet dat geen afbreuk aan het karakter van het project? Is het kunstzinnige – het feit dat er nu eens niet direct geld mee wordt verdiend – niet een van de redenen waarom het zo leuk is?

Kortom: wat is wijsheid? Ryan Karpeless schreef misschien wel helemaal niet toevallig maandag: Think Outside the Dollar Sign!

As “business” folks, we can’t imagine a world without dollar signs. Everything has a cost. If it’s not a monetary one, it’s an opportunity one.

But all too often the quest for profit clouds the will to provide.

Providing value takes precedence. Everything else follows.

Misschien moeten de stickers dus toch maar gewoon verkocht worden door degene die ze verzonnen heeft. Niet alleen omdat ze voortkomen uit een (non-profit) gedachte om simpelweg iets te betekenen voor mensen, maar vooral omdat de dollartekens er anders ongetwijfeld met het idee vandoor gaan…