I couldn’t believe this. I’ve been reviewing patents for 10 years and I had to read this three times. Monsanto isn’t just seeking a patent for the method, they are seeking a patent on the actual pigs which are bred from this method. It’s an astoundingly broad and dangerous claim.

Gisteravond zag ik bij toeval een uitzending van het Belgische programma Ter Zake. Het onderwerp was een patent op het genetische materiaal van varkens (bekijk het patent hier), dat in 2005 is ingediend door een organisatie genaamd Monsanto. Het deed me beseffen hoe gevaarlijk IP eigenlijk kan worden.

Hoewel ik de documentaire helaas niet meer in zijn geheel kan terugvinden, heb ik wel een korte samenvatting weten te vinden via YouTube.

Als dit geen teken aan de wand is dat we het hele IP model eens serieus moeten heroverwegen. Ik vraag mij alleen ernstig af of dit soort ontwikkelingen nog te stoppen is…

Vorig jaar schreef ik dat het onderwijs moest innoveren en dat beeld is afgelopen jaar eigenlijk alleen maar versterkt. Zo was ik in India en zag ik dat daar een heel publiek tv-kanaal gewijd wordt aan het uitzenden van technische hoorcolleges. Dat is hoger onderwijs, maar dan gratis en uitgezonden richting een massa publiek. Over kenniseconomie gesproken.

Maak kennis gratis!
Ik vraag mij af wanneer onderwijsinstellingen in Nederland de stap zetten en hun kennis niet meer afschermen onder het mom van Intellectual Property (IP). Ik geloof dat hier een duidelijke taak ligt voor de overheid. Zij zouden openbare onderwijsinstellingen moeten dwingen hun kennis vrijelijk beschikbaar te stellen.

Niet alleen omdat deze openbare onderwijsinstellingen grotendeels betaald worden door gemeenschapsgeld, maar ook omdat het instellingen dwingt om grondig na te denken over de rol die ze spelen in de maatschappij (het genereren & overdragen van fundamentele kennis) en de toegevoegde waarde die hun bestaansrecht garandeert (de kwaliteit van het onderwijs). Vooral het laatste zou in mijn ogen de kwaliteit van de instellingen danig ten goede komen.

Kennis ter waarde van $2500. Gratis.
Goed voorbeeld doet volgen. Daarom start Idris Mootee in de 3e week van augustus met het online geven van zijn Advanced Branding Strategy Masterclass, een hoogwaardige masterclass waar je normaal gesproken $2500 voor betaalt.

De masterclass wordt via Idris’ weblog gegeven en er zal gebruikt worden gemaakt van allerhande gratis tools als wikipedia, flickr, youtube en google docs. Het is een experiment, maar ik ben er eigenlijk van overtuigd dat het een succes zal worden. Het laat namelijk zien dat de huidige technologie ons in staat stelt om veel waarde te generen tegenover geringe kosten. Zonder de grenzen van tijd en ruimte.

Innovate or go home!
We leven in een tijd waarin we steeds minder geografisch gebonden zijn aan bepaalde onderwijsinstellingen. Alleen al daarom is het absoluut noodzakelijk dat het Nederlandse onderwijs innoveert. Als de kennis en informatie in Nederland namelijk niet eenvoudig beschikbaar wordt gesteld aan zijn burgers, dan zullen mensen steeds eenvoudiger onderwijs via andere bronnen kunnen volgen. Dat is voor ons als kennisconsument op zich niet erg, maar dan is Nederland als kennisland wel definitief uitgespeeld.

Ter afsluiting wil ik daarom graag de Ted Talk van Richard Baraniuk, oprichter van Connexions, laten zien. Niet alleen omdat het over de praktische mogelijkheden van open source leren gaat, maar ook omdat Ted in mijn ogen absoluut het goede voorbeeld geeft door hoogwaardige kennis en inspiratie gratis te verspreiden. Ik hoop dat het Nederlandse onderwijs er wat van leert…

Omdat ik veel van open source diensten gebruik maak, vind ik dat het tijd is om eens iets terug te geven. Daarom heb ik besloten binnenkort de code van een van mijn projecten (SpelersMarkt) vrij te geven en uit te brengen onder een nader te bepalen open source licentie. Niet alleen omdat ik razend benieuwd ben naar wat dit zal doen voor de ontwikkeling van het project (waar ik zelf jammer genoeg steeds minder tijd voor heb), maar vooral omdat ik zélf ervaring wil opdoen met het proces.

Ik merk namelijk dat ik tegen een probleem aanloop, waar weinig techneuten, bloggers en guru’s echt aandacht aan besteden en je dus weinig over leest in de inmiddels bekende theorieën & mantra’s. Een probleem dat vooral te maken heeft met een gevoel, waardoor het de keus tussen open en gesloten voor organisaties enorm kan compliceren. Want hoewel iedereen ondertussen wel weet dat open de toekomst heeft, blijft het moeilijk om iets van waarde aan een totale vreemde te geven.

Nu zijn er in mijn ogen twee manieren om dit probleem op te lossen. Zo kun je eenvoudigweg iets zonder waarde weggeven. Niet bepaald constructief, maar je ziet het veel partijen nog wel eens doen. Het aantal wollige white-papers dat ik in mijn leven inmiddels gelezen heb dat overduidelijk geen echte waarde voor de publicerende partij representeert, maar enkel als marketingtool dient, is niet meer te tellen. Voor mij is die optie dus een no-go. Immers, als het geen waarde heeft, is het niet moeilijk om het weg te geven.

Wat ik graag wil is het probleem op een andere manier oplossen. Ik wil leren begrijpen hóe ik organisaties over de drempelvrees heen kan helpen om iets van zichzelf, iets van waarde, weg te geven. Niet door de waarde van hetgeen ze weggeven te verminderen, maar juist door ze het gevoel te laten ervaren dat ze iets waardevols weggeven. Dat ze voor even de controle los kunnen laten en niet bang zijn voor wat er gaat gebeuren. Ik wil kunnen laten voelen hoe het weggeven van iets waardevols een organisatie sterker maakt.

Dat is volgens mij namelijk de enige manier om openheid te verheffen tot meer dan een slimme marketing gimmick. De enige manier waarop organisaties echt leren omgaan met gevoelens van onzekerheid, die ze in deze sociale & verbonden wereld steeds vaker zullen gaan tegenkomen. Dat maakt ze intrinsiek niet alleen sterker, het maakt ze volgens mijn overtuiging in de toekomst ook meetbaar succesvoller.

Want in de toekomst geldt misschien wel meer dan ooit dat wie niet kan delen, zeker ook niet kan vermenigvuldigen.

Naar aanleiding van de vorige post en de daarin genoemde openheid is het sinds vandaag mogelijk om posts van mijn weblog nog makkelijker het wereldwijde web op te slingeren en via email te delen.

Met dank aan de Share This plugin van Alex King.

Ik vraag me alleen af of het publiek (95% ’suits’) wel toe was aan de boodschap die werd gebracht.

Ben ik nou zo slim…
Het meest typerend vond ik misschien nog wel het moment waarop een van de jongens in de ‘digital natives advisory board‘ (de nieuwe generatie kids die is opgegroeid met internet) zijn visie gaf over het gratis downloaden van muziek.

Vraag: “Zal je ooit voor muziek betalen?”
Antwoord: “Nee. De artiest loopt dan wel iets geld mis natuurlijk, maar hij kan toch ook gewoon een concert geven?”

In de zaal werd hardop gelachen. Een typische reactie voor een generatie die er kennelijk niets van wenst te begrijpen. Ach, de arme jongen, die begrijpt het nog niet helemaal. Niets in de wereld is gratis en later zal hij wel inzien dat je voor muziek ook moet betalen. Alsof artiesten in de toekomst enkel zullen optreden en hun muziek verder gratis zullen verspreiden. Yeah, right?!

De boodschap die de digital native in feite bracht was deze: Hallo 1.0 generatie, jullie businessmodel is overbodig. Niet over vijf jaar, maar NU! En ohja, IK ga me niet aanpassen aan JULLIE, dus jullie kunnen je beter aanpassen aan mij! Het feit dat deze boodschap niet op waarde werd geschat en zo makkelijk werd weg gelachen na alle sprekers die het korte tijd daarvoor nog over open content, me the media, communities en innovatie hadden gesproken, liet me met Louis van Gaal-achtige gedachten achter.

Het wordt alleen maar leuker!
Om de mensen na de lunch weer de zaal in te krijgen, liep de dagvoorzitter gewapend met een camera en microfoon de lunchruimte in (een briljante manier om mensen weer de zaal in te krijgen overigens!) en vroeg hij aan enkele mensen wat ze tot nu toe geleerd hadden. En of het toeval was, weet ik niet, maar meerdere bezoekers gaven het volgende antwoord:

Nou, het wordt volgens mij alleen maar leuker!

Oh, echt? Wordt het leuker voor bedrijven die op dit moment nog leven van de exploitatie van intellectual property (IP)? Voor organisaties die gesloten zijn en maar niet inzien dat het gros van de oude businessmodellen binnen een paar jaar volledig waardeloos is? Voor mensen die totaal niet snappen dat zogenaamde ‘digital natives’ nooit meer zullen betalen voor het downloaden van muziek (en informatie in zijn algemeenheid)? Die open content niet weten te waarderen binnen nieuwe businessmodellen? Die nieuwe sociale ontwikkelingen afdoen als gimmick, die bij gebrek aan goede businessmodellen natuurlijk niet kán werken (hallo, DAT DOET HET AL!).

Het wordt inderdaad leuker. De vraag is alleen: voor wie?