Zo op het eerste gezicht lijkt het een heel aardig boek en ik ben dan ook erg benieuwd naar de concrete verbanden die beloofd worden. Zouden er ook tips gegeven worden om klassiek ‘gesloten’ organisaties te kunnen openen in dit kader?

De verkenning ‘Open voor business’ begon bij de vraag welke betekenis we moeten hechten aan het fenomeen open-sourcesoftware. Het resultaat is een boek waarin de auteurs stellen dat in gemeenschappen werken en waarde creëren, zoals bij open-sourcesoftwareproductie, zich zal verspreiden naar gebieden buiten het bekende softwaredomein. Open-sourcesoftwareproductie wordt dus relevant voor ieder bedrijf, als model voor een nieuwe vorm van innovatie, ‘open innovatie’.

[..]

De vele voorbeelden van open innovatie die in dit onderzoek werden verzameld, leidden steevast tot dezelfde conclusie: meer openheid loont. De consequenties van de nieuwe innovatieaanpak kunnen echter diep insnijden op essentiële elementen van de bedrijfsvoering: open innovatie vergt ook een open businesscultuur.

[..]

Het aardige van dit boek en de reden dat we het u van harte willen aanbevelen, is dat het heel concrete verbanden legt tussen het maken van open-sourcesoftware en innovatie.

Nu nog een manier vinden om 190 bladzijden lekker online te lezen. Zijn er ook pdf-lezers die dergelijke grote bestanden ook leesbaarder kunnen maken voor een beeldscherm?

Bron: ViNT, de jongens achter Me the Media, waar ik dinsdag eens een kijkje ga nemen.

I am in awe over the quality of Marc Andreessen’s blogging. How come he waited so long to do this? Has he been saving these posts up for years and is now laying them on us day after day?

Marc schrijft uitgebreid onder meer over waarom er niet zoiets is als web 2.0, hoe je de beste mensen inhuurt en hij maakt en passant ook nog eens een zeer interessante analayse van Facebook.

In een recente post schrijft Marc over een rapport dat de dot-com creatie aan het eind van de jaren 90 onderzoekt. Opvallend aan dit rapport is dat het een veel genuanceerder beeld schetst dan het beeld dat de meeste mensen (waaronder ikzelf) hebben over die periode.

Approximately 50,000 startups were founded in the United States between 1998 and 2002 to exploit the commercialization of the Internet. The survival rate of Dot Com ventures founded during the height of the bubble in late 1998, 1999, and 2000 was a surprisingly high 48%, in line with if not higher than that observed in prior instances of industry emergence…

Technology entrepreneurship in the Dot Com Era was more successful than people imagine today, and there was more of it than originally reported…

Ik vraag mij af hoe dit genuanceerde beeld zich verhoudt tot de huidige situatie.

_{(klikken voor volledig formaat)}

Tijd om de zeilboot te pakken en op zoek te gaan naar die nog niet ontdekte eilanden!

Een van de pareltjes die ik onlangs heb ontdekt, is de website van TED, een conferentie waar de 1000 meest intrigerende en inspirerende denkers en doeners van onze wereld samenkomen en met elkaar spreken over de nieuwste ontwikkelingen op het gebied van technology, engineering en design. En hoewel de conferentie ´invitation only´ is en daar bovenop ook nog eens $4400 kost om te mogen deelnemen, is er via de site de mogelijkheid om een klein – maar zeer interessant – deel van TED te volgen in de vorm van de TEDTalks.

Ik heb er pas een paar gezien, maar sommige van de talks zijn zó fascinerend, dat ik ze absoluut wil aanraden..

• de TEDTalk van Ken Robinson over onderwijs en creativiteit
• de TEDTalk van Jeff Han met een demonstratie over een nieuwe interface-vrije computer

Het hele overzicht van de talks vind je hier. Laat je ook inspireren!

Nu zijn de eerste reacties op de zoekmachine en mijn persoonlijke ervaring op zijn zachtst gezegd niet zo positief. De grootste oorzaak is het niet goed weergeven van relevante zoekresultaten (toch een redelijk belangrijk element van een zoekmachine), tenminste in de ogen van de gebruiker. Maar is dat wel helemaal eerlijk?

Gebruikers hanteren, net als op het gebied van usability overigens (Windows!), vaak een defacto standaard die door een 2e of 3e partij in de markt is gezet. Denk bijvoorbeeld aan het Betamax systeem, dat technisch superieur was aan VHS, maar het desondanks niet redde. Google is in mijn ogen niet anders. Google was zeker niet de eerste zoekmachine, maar is in korte tijd zeker wel de grootste geworden. En met de groei heeft het een standaard neergezet wat betreft zoekresultaten, of liever gezegd: een gebruikersverwachting van de resultaten.

Nog los van alle andere concurrentievoordelen is die ‘beleving van gebruikers’ misschien wel een van de grootste competitieve voordelen die Google heeft ten opzichte van de concurrerende zoekmachines. Dat blijkt voorlopig in ieder geval wel uit de commentaren over Accoona. De zoekresultaten zijn ‘onverwacht’ en vallen dus tegen. Of een product misschien technisch superieur is, is in ieder geval in deze fase van de levenscyclus totaal irrelevant.

Dit zorgt voor een probleem, want hoe zou een concurrent van Google de markt nu moeten betreden? Gelet op bovenstaande en op Google’s eigen startstrategie zou het voor de hand liggen om te zeggen dat de beleving van de zoekresultaten in ieder geval gelijkenis zouden moeten vertonen. Echter, waarom zullen mensen overstappen van Google naar een nieuwe zoekmachine die resultaten laat zien die niet afwijken van Google’s resultaten? Om het nog erger te maken: andersom geldt kennelijk hetzelfde, want mensen stappen niet over op een nieuwe zoekmachine als de zoekresultaten teveel afwijken van Google.

De positie van Google lijkt dus redelijk sterk te zijn op dit moment. Toch denk ik dat er nog redelijk wat te halen valt op het gebied van zoektechnologie, voornamelijk op het gebied van woordbetekenis en het zoeken op woordassociaties. De Googlekiller zal echter alleen die zoekmachine zijn, die het gevecht met Google op de slimste manier aanpakt en gebruikers op basis van ‘dezelfde belevenis van relevante zoekresultaten, maar dan beter’ aan zich weet te binden.

1. Bookmarks
2. RSS-feeds
3. Google

Deze 3 hebben gemeen, dat ze je laten surfen vanuit je eigen interessegebied. Je leest het nieuws dat je interesseert, vindt bepaalde software die je nodig hebt en deelt je mening met (qua interesse) gelijkgestemden.

Het probleem bij deze manier van surfen (en in mijn ogen een algemeen nadeel van het ‘op maat maken’ van content), is dat je als gebruiker dagelijks weinig nieuwe invloeden binnenkrijgt. Hoewel een gebrek aan afleiding door content waar je niet in geinteresseerd bent aan de ene kant natuurlijk ook een voordeel is, zorgt het wel voor bepaalde oogkleppen, die je blik op de wereld in een bepaalde richting veranderen. Je verliest daarmee doorgaans een gezonde dosis inspiratie, die tot nieuwe inzichten kan leiden. Je ontwikkeling gaat niet verder dan de bookmarks van je browser.

Enter web2.0! Om dit probleem enigszins aan te pakken is er een nieuw project: StumbleUpon. Het concept is verbazingwekkend simpel: gebruikers delen hun websites op basis van bepaalde tags en een rating. Door je eigen interessegebieden aan te geven en de knop ‘Stumble!’ aan je browser toe te voegen wordt je vervolgens lukraak doorgestuurd naar websites die door collega-surfers met dezelfde interesse zijn aangeraden. Het werkt extreem laagdrempelig en zorgt absoluut voor een ‘inspirerende’ surfervaring.

Ik denk dat ik dagelijks de dag ga eindigen met een kwartiertje ’stumblen’. Wie weet welke inspiratie ik zomaar tegen het lijf loop… Een heel korte tocht leidde al tot: The Cliche Finder, Unusual hotels of the world en Workhappy, killer resources for entrepreneurs.

Being productive isn’t something that just happens. You don’t just sit down and be productive. Real productivity takes time. It’s a process. You make your way into it. Sometimes it takes 15 minutes or a half hour or an hour or more to really get in that zone. And when you’re in that zone you are actually getting real work done. But once you get knocked out of that zone it takes a real toll on you. You go from highly productive to annoyed.

Omdat ik zelf vooral online opereer, zijn het bij mij meestal de mails die me storen. En niet eens vanwege de verzenders van de mails, maar meer vanwege mijn eigen gevoel voor service. Om de een of andere reden vind ik het namelijk zelf enorm irritant als een mail niet binnen een uur beantwoord wordt en daarom wil ik zelf zo snel mogelijk mails beantwoorden. Een soort instant-stop van m’n productiviteit en ik weet zeker dat een groot deel van mijn collega’s dezelfde instelling heeft. Wat dat betreft wordt een ‘passive interruption’ gewoon een ‘active interruption’, want als ik het niet op die manier doe, dan ben ik de hele dag extreem onrustig met de vraag in mijn achterhoofd: “zou klant X of collega Y al over onderwerp Z hebben gemaild?” Het beantwoorden van de telefoon op momenten dat ik net lekker bezig ben is overigens een goede 2e productiviteitskiller.

Een zijstraat hiervan: Zelfs terwijl ik dit blogitem maak, heb ik al 2x 4x een inkomende mail gelezen, waarvan 2 spammails en 2 privemails. Proefondervindelijk kan ik zeggen dat beide ongeveer eenzelfde effect hebben op mijn productiviteit. Zou dat verlies aan productiviteit megenomen worden bij de kostenberekening van spam? In sommige gevallen kennelijk wel.

Maar belangrijker misschien wel: wordt dit niet een groot probleem van de ‘generatie einstein’, de hypertaskende nieuwe generatie, die onlangs onderwerp was van een NOVA-item of zijn zij juist degenen die hier heel goed mee om kunnen gaan en toch gewoon productief kunnen blijven? Het lijkt me haast onmogelijk en daarmee roept het de volgende vraag op: Wie is straks productiever, de vergrijzende massa die af en toe een gezonde weerstand heeft tegen het ‘bereikbaar zijn’ of de ultramobiel bereikbare generatie einstein?

Ik zou het nu niet kunnen inschatten, maar het lijkt mij wachten op de tegenbeweging, zoals we die ook hebben gezien bij de mobiele telefoons. De vraag is alleen wel in hoeverre mensen nog kunnen ontsnappen (lees: zichzelf kunnen afsluiten). Ik denk dat bedrijven hierbij een helpende hand kunnen bieden door een pragmatisch, maar rustgevend communicatiebeleid te voeren, waarin constante bereikbaarheid actief ontmoedigd wordt.

Maarja, hoeveel managers en ondernemers zullen er blij mee zijn dat hun medewerkers onder een gedeelte van hun werktijd ‘helemaal niet bereikbaar’ zijn ten behoeve van de productiviteit?